Mijn volgende stap op weg naar verlichting brengt mij bij een helderziend medium. Ik heb lang moeten nadenken of ik deze weg zou gaan bewandelen maar, zoals mijn buurman zei toen hij vorig jaar door het ijs zakte; je moet over je eigen schaduw heen stappen. Slaat nergens op maar geeft wel de doorslag.
Ik betreed de helderziende praktijk van Neeltje Grijskamp met enige huiver maar ze ontvangt mij vriendelijk. Ook hier weer de niet te vermijden apenhaarthee.
Snel neem ik een beleefd slokje en vraag hoe mensen ervan overtuigd raken dat ze een helderziende gave hebben.
Neeltje denkt even na, pakt een ketting met een steentje eraan tussen haar vingers en laat de ketting met het steentje naar beneden vlak boven de tafel hangen.
‘Dit noemen wij pendelen,’ zegt de doodgemoedereerd alsof ze het heeft over een fietslamp die verwisseld moet worden.
‘Ik stel een vraag en dan gaat de pendel draaien,’ gaat ze verder. 'Ik stel alleen vragen die met ja of nee kunnen worden beantwoord. Bij ja, draait de ketting links en bij nee, draait hij naar rechts.’
Hoe simpel kan het zijn...
‘Goed; is er iemand in uw omgeving overleden? ‘
De ketting begint te draaien. Naar links. Het is ja, dus.
‘O', zegt ze ineens, 'ik heb nu ineens contact. Uw overleden buurman komt door! Klopt dat?'
‘Eh….’.
‘Mooi,' zegt ze (??) ‘Heette hij Harry?, Hans?, Harold?, Hank? Ik krijg iets met een “H”door. U heeft problemen met uw nek, zegt hij. Begrijpt u dat?’
‘Eh..’
‘Want uw buurman zegt dat het daar niet echt goed zit.
Spaarde hij oude Volkskranten in een schoenendoos?’
‘Eh…’
‘Want hij las graag.’
Hield uw buurman van stokstaartje?’
‘Eh….’
‘Want ik zie allemaal stokstaartjes? Hij vertelt dat hij aan gene zijde veel contact heeft met stokstaartjes.
Hij zegt nu ook dat u een hond moet nemen. Weet u dan waar ik het over heb?’
‘Eh….’
Zo gaat het nog een tijdje door. Mijn buurman heet overigens Wiebe en leeft nog steeds. Verdere buurmannen heb ik niet. Dus als ik, weinig onder de indruk, afscheid neem bij de deur komt er een hond aanlopen. Neeltje die haar pendel op tafel heeft laten liggen pakt nu een handtas onder kapstok vandaan en laat die vlak boven de grond hangen. Dan zegt ze: ’wordt meneer van Gellekom eigenaar van deze hond?’
De tas begint rondjes naar links te draaien en vóór deze enigszins tragische eenakter beschamend uit de hand loopt, wandel ik, onder dankzegging naar veiliger, minder helderziende oorden. Honden? Prima hoor, maar ik ben nu eenmaal een absolute katten liefhebber.
Ondanks dat deze afspraak weinig toevoegde aan mijn zoektocht naar verlichting wilde ik het resultaat van deze afspraak toch mild beoordelen en u deze ervaring ook niet onthouden, want Neeltje heeft een goede naam en was deze middag wellicht niet zo in vorm .
Want zoals mijn Zen-Goeroe al zei:’de tong is als een scherp mes...ze doodt zonder bloed te veroorzaken.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten